Burenverhaal

Mijn buren Willem-Albert en Manon hebben twee kinderen geadopteerd. Hierna volgt het interessant relaas van Manon hoe de adoptie verliep van de tweede.

"Langzaam maar zeker stroomt de rechtszaal vol en al snel zijn bijna alle houten bankjes bezet. Dan komt onze advocaat binnen. Het eerste wat hij zegt is dat wij op de bank van de advocaten zitten en dus een ander bankje moeten vinden. Aangezien alles zo’n beetje bezet is, ploffen we op een gammel geval wat tussen twee andere banken in staat.

Cofie zit inmiddels op het advocatenbankje en wenkt Albert. Er is een aantal problemen. Ten eerste is de wet veranderd waardoor de advocaat zelf niet meer de rechter kan uitzoeken. Dit was eerst wel het geval en daardoor was het zeer makkelijk om de uitgezochte rechter wat geld toe te schuiven. Maar dat kan dus niet meer. Lang leve de democratie. Maar Cofie verzekert Albert dat ondanks het gebrek aan ervaring van deze rechter met adoptiecases, het niet zo’n probleem gaat worden, aangezien de rechter een mate is van hem.

Het tweede probleem is echter wel wat lastiger: ze zijn ons dossier kwijt. Ook al is zoiets bijzonder vervelend om te horen, echt verbazen doet het ons niet. Alle dossiers hier zijn met de hand geschreven en als je soms ziet wat voor stapels er bij officiele instanties liggen, dan vraag je je af hoe ze in vredesnaam wel een dossier op tijd op de goede plek krijgen. Cofie beweert dat hij het gisteren heeft afgegeven en gaat op zoek naar degene die het in ontvangst nam. In de boeken staat inderdaad dat ons dossier afgeleverd is.

Inmiddels loopt het tegen negenen en staat iedereen startklaar voor de eerste rechtszaak. We moeten allemaal staan als de rechter binnenkomt en we zien een klein vrouwtje binnentrippelen. Ze verdrinkt zowat achter de hoge tafel waar ze aan gaat zitten. Normaal gesproken worden adoptiezaken altijd als eerste behandeld, omdat je negen van de tien keer met kleine kinderen in de rechtszaal zit. Maar omdat ons dossier er niet is, begint alvast de volgende zaak. Het is weer een heerlijk vaag verhaal over iemand die geld had geleend aan iemand en het niet terug kreeg, maar een deel was toch al teruggekomen. “Nou, als je al een deel terug hebt, wat zeur je dan”, onderbreekt de rechter het relaas van de vrouw. Oeps, we hopen maar dat ze voor ons iets aardiger zal zijn.

Wij wachten niet meer op de rest van het verhaal, want Fynn en Rifau hebben er genoeg van om in de bedompte zaal te zitten. We gaan buiten op een bankje zitten. Aangezien alle deuren en ramen wijd openstaan, kunnen we nog steeds af en toe wat opvangen.

Dan verschijnt Cofie weer met een dame die ons dossier blijkt te hebben. Het probleem is nu om er tussen te komen, want adoptiezaken worden binnensdeur afgehandeld en niet in de courtroom. Wij blijven buiten zitten en bereiden ons alvast voor op uitstel van onze zaak. Maar Cofie komt al weer naar buiten en wenkt ons: we moeten naar binnen. Net als bij Fynn lopen we naar het kleine kamertje achterin in de courtroom. Hetzelfde bankstel staat er nog, net als het bureau met de twee stoelen ervoor. Ook nu nemen we weer plaats op de bank.

Cofie laat er geen gras over groeien en begint meteen de zaak uiteen te zetten. Hij vertelt in een paar zinnen wie wij zijn, waar we werken en dat wij Rifau willen adopteren. “Rifau?” vraagt de rechter. “Dat is niet de naam die in het dossier staat. Hier staat Nsiah Adjei.” Ik leg uit dat dat de naam is die hij in het weeshuis heeft gekregen, maar dat wij hem Rifau Adjei gaan noemen. Cofie gaat weer verder. Al met al is hij nog geen vijf minuten aan het praten, maar in die korte tijd wordt hij wel vier keer onderbroken door mensen die binnenkomen en iets van de rechter willen weten. Cofie houdt het daarom maar kort en besluit met dat wij Nsiah Adjei graag willen adopteren.

“Granted”, zegt de rechter. We staan allemaal tegelijk op en bedanken de rechter. Via de achterdeur lopen we naar buiten. Het is weer ongelooflijk. Binnen vijf minuten zijn we officieel de ouders geworden van Rifau. We staan er in eerste instantie wat beduusd bij, maar dan dringt het toch echt door: we hebben er een zoontje bij!" (15/02/2008)

A Nigerian tapestry

Titel: Celebration

Chief Otunba Zacheus Olowonubi Oloruntoba creates vibrant tapestries both for the aesthetics as well as the inherent healing powers within.

It is said; the owner of these artworks, are likely to benefit from more than their pictorial qualities.

Toen Raissa en Elif in Ghana waren "vielen" we alle drie voor dit wand tapijt. De curator van de Artists Alliance Gallery, professor Ablade GLOVER vermeldde dat de artist: CHIEF OLORUNTOBA in het boek van Frank WILLET "African Art" opgenomen werd. Nu vond ik ook vele sporen op internet. De uitleg stelt me alvast gerust m.b.t. de aankoopprijs.

Chief (Dr.) Otunba Zacheus Olowonubi Oloruntoba JP ("O-Láuren-tóba")

Textile artist Chief Zacheus O. Oloruntoba at 2005 market.

Date of birth: 1st October, 1919

Place of birth: Ogidi
Nationality: Nigerian
State of origin: Kogi

The Chief was born October 1, 1919. He is a spiritual leader, artist, herbalist, avid polo player to this day, flutist and film maker. His art is in the collections of the Museum of Modern Art, New York, Queen Elizabeth II, David Rockefeller, and Muhammad Ali.

He is also a well-known practitioner of herbal medicine who consults and conducts workshops at such institutions as the Georgetown University Medical School. The Chief uses medicinal herbs to dye the fibers he uses in his tapestries and feels, therefore, that his art has curative powers for the viewer. Glass would impede the flow of healing power and should never be put over the tapestries. There is also a practical reason to avoid glass: Over time it causes the deterioration of fiber art.

Detail van het wandtapijt
The medium: Cotton-cord applique on canvas. Hand-spun and herbal-dyed, applied with wheat paste and set by the weight of a heavy slab of stone. Silk in appearance. Can be rolled, like any tapestry or rug for transport. The drawn pattern is often visible on the back.
Referenties:

Dorothy Roger Collection
October gallery
Vancouver exhibition February 2008
International Exhibitions

Andere werken in buitenlandse (Amerikaanse) collecties

Besides the obvious representation of reality, an Oloruntoba painting, may however have other functions not included in that particularly western notion. Many are designed with specific purposes in mind: protecting the possessor, warding off malign influences, emblems of good luck or even as curative of specific ailments or weaknesses. Here. For Oloruntoba, each painting is created in response to a specific question, need or problem and contains its own active spirit. Thus works with titles such as For Harmony, Protection Against Jealousy, and Against Sickness are objects to bring down power and invoke the powerful protection of positive forces from the other side. It is for this reason that such paintings are created with vegetable dyes made from herbs andthe roots of traditional plants, their curative effects being dependent both upon the distinctive colours resulting and upon their inherent herbal properties.

Chief Zacheus Olowonubi Oloruntoba (O-láuren-tóba) was born in 1919 in Ogidi, Nigeria and began painting at 15 years old to explain the powerful, lucid dreams he had had since age 12. In Yoruba tradition, as with many cultures worldwide, dreams have particular significance as a means for the dead to communicate with the living and advise them through their daily lives.

Young Zacheus' dreams were so well-known, he became a spiritual mentor and healer in his village. Chief Oloruntoba credits his mother with teaching him how to use his magical gift of dreams and his grandmother with showing him how to paint.

It was not until 1948 that Chief Oloruntoba began working with hand-dyed cords. He would be unknown as an artist for years to come, focusing instead on becoming an herbal doctor and chief. His art, though a very useful tool, was only one small part of his healing practice.

Before he'd reached his teens, young Zacheus had become known throughout Africa for his powerful, lucid, and seemingly clairvoyant dreams. Many of those dreams were recorded and published by the University of California Press as King Marapaka's Dream. The book presents an evocative tale of a young man's apprenticeship in the healing arts and his eventual mastery of magical powers. Today, Chief Oloruntoba continues to work his magic in paintings that sweep the viewer into a phantasmagoric realm of color, vitality, and mystery.

Working with traditional methods and materials, Chief Oloruntoba translates his clairvoyant dreams into what he calls "paintings for power and life and for the protection from sickness and jealousy." The exuberant images of elephants, lions, great birds, Yoruba women, tribal musicians,and village huts have curative powers far beyond the delight they give the viewer. Each contains a healing spirit who has arrived from beyond to grapple with a specific problem or concern--as represented by such titles as Two Protection Birds and Good Luck and Harmony.

He is also an internationally known herb doctor. After his Wichita, Kansas exhibition in February and March, 1999, he was invited by a professor of Georgetown University Medical School to lecture and conduct a workshop on herbs and their healing power. The Chief also uses the herbs to dye the fiber which he spins. He feels his art is curative to the viewer.

He is first and foremost a spiritual leader of the Nigerian city of Ogidi, a city of the Kogi State, made up of 300,000 people primarily of the Yoruba tribe. He is next in line to succeed his uncle as King of Ogidi. (His uncle is 117 years old.) Following tradition, he will no longer create art when he is king.

'When western medicine fails,' the artist says, 'many African people return to me for guidance, and after consulting with the oracle I create a therapeutic work especially for them. Sometimes this treatment includes the ingesting of herbs and plants similar to those with which I make their painting. The painting is a visible manifestation, a "spirit" of the treatment they must undergo to heal themselves. Painting, you see, like music, also, has strong magical powers.'

Here is a photograph of the Chief with his mother. She is now 126 years old (in 2005).
Abiola Oloruntoba, a daughter living and working in Atlanta, is a mortgage broker.

Six African Flute Players for Harmony

The Ambassador of France

De broer van Jane is op 03/01 verongelukt. 50 jaar. We hadden in november samen nog in Winneba een pint bier gedronken aan de kust. Een aangename man. Voor Jane is zijn overlijden heel zwaar want bij hem kon zij terecht als haar man moeilijk doet (drinkt). Ze had mij aan hem voorgesteld als "Francois is like a husband, a brother and a father for me". Maar op de begrafenis van Jacob stelde zijn zoon me aan de oudere broer van Jacob me voor als "He is the embassador of France". Boven Jacob vindt je zijn kinderen en onderaan twee adoptie kinderen (van een ander overleden broer). Toen Rosina, de weduwe, na de begrafenis bij mij steun zocht, was het commentaar van een vriendin: "Obroni, take her with you".

Oh, my dear husband Kweku, we loved eacht other, but God loves you
most. You never called me by my name; you always called me "Maame or Dee".
During the years we lived together in difficult and good times, I found my
husband to be courageous, hardworking, dedicated, loving, caring, non
discriminating and devoted husband. He didn't play with his morning devotion and
his 1st mass service on Sundays. We shared dreams of our future together, that
would be full of promises for us and the rest of the family, that we live in our
own house [in 2008 zou het gezin in hun nieuw huis intrekken], enjoy
blissful moments, sharing loving times and enjoy various parties and social
activties with friends and family. Jacob, our Good Master (Lord) picked you up
Himself. He knows you need everlasting rest; He has therefore called you to come
and have eternal rest. Da, dei freibi, nyinpo ne wo ya, waapem ebi anni besa
okoo." [Our good farther, may your soil rest in perfect peace]

Trust in god

Maggy vroeg me haar in profiel te trekken want ze had die foto nodig om aan de Italiaanse dienst voor Vreemdelingen Zaken aan te tonen dat ze zwanger is en dus valt onder de regel van familie hereniging...
Toen Maggy hoorde dat Jane slechts een dag per week voor mij zou werken bad ze haar God opdat haar schoonzus een full time job zou krijgen. Dat kwam ook uit! En sindsdien is Jane haar heel dankbaar. Ze vertrouwd erop dat Maggy bijzondere krachten heeft...

Maggy is sinds twee jaar getrouwd met de jongste broer van Keji, de man van Jane. Kinsgley en Maggy leerden elkaar kennen op school. Vijf jaar geleden besliste Kingsley op het erop te wagen: hij zou naar Europa migreren. Hij vertelde niemand iets behalve Maggy. Zij hielp hem eerst door een vasten periode van 10 dagen om zich te oefenen tegen de harde beproevingen die hem te wachten stonden. Een vriend van haar vader hielp Kingsley aan een extra 200 EURO om de reis te bekostigen maar tegen 100 % rente. En dan was Kingsley plots vertrokken. Drie weken later belde hij Maggy op vanuit Tripoli om te melden dat hij na een lange tocht door de woestijn dichterbij het beloofde land was geraakt. “De Arabieren hebben me niet kunnen pakken. Vrieden van me werden verplicht om een goedje te drinken zodat ze diarhee zouden krijgen en het geld dat ze in hun aars hadden verstopt af te geven”.

Twee maanden later zat hij op een boot richting Italie. Hij kwam er God zij dank heelhuids toe in tegenstelling tot vele honderden die ook de oversteek in het verleden hebben gewaagd maar in de Middenlandse zee zijn verdronken. Hij had gehoopt om in Italie bij een oudere broer te kunnen intrekken maar die zag dat niet zitten. Gelukkig wist Maggy hem te vertellen dat hij beroep kon doen op een ouder Ghanees koppel dat al jaren in Italie woont. Na twee wacht jaren kreeg Kingley het vluchtelingen statuut. Sindsdien werkt hij in een kaasfabriek. Hij wordt door zijn baas sterk gewaardeerd omdat hij bereid is om overuren en moeilijk werk te doen.

Vermits Kinsley twee jaar geleden zelf niet naar Ghana kon komen heeft Keji hem vertegenwoordigd. Wordt dat bij ons niet “met de hand in het huwelijk treden genoemd"? In juli verleden jaar belde hij Maggy op: “There is a friend of me who is coming to Accra. Can you pick him at the airport?” Maggy was sprakeloos toen Kingsley de luchthaven uitstapte: “I wanted to make a surprise for you”.

Hij bleeft een maand in Ghana en liet Maggy zwanger achter... Zo is er meer kans dat ze op basis van een familie hereniging ook naar Italie zou kunnen komen. Twee jaar voordien werd haar visum door de Italiaanse ambassade geweigerd. Voorlopig woont Maggy in het transit centrum Stepman... Jane heeft haar onder haar hoede genomen omdat Maggy belagerd werd door de zussen van Keji en Kingsley. De zussen wilden dat hun jongere broer zijn neefje naar Italie zou laten komen i.p.v. zijn eigen vrouw. Ze zijn er op een bepaald ogenbik in geslaagd om Kingsley te doen geloven dat ze een relatie had met een vriend van hem. Zonder Maggy te raadplegen heeft hij niet minder dan 5000 EURO, bestemd voor haar reis, overgedragen aan een derde die nu zou moeten instaan voor het paspoort, visum en reisdocumenten van de neef

Daar heeft hij nu spijt van: “I think I was under the spell of some magic of my sisters. I remember they made me drink something when I was in Ghana”. Hij is volledig bij gedraaid onder druk van de vader van Maggy die van plan was zich te laten scheiden en zich te laten aborteren... (wordt vervolgd)

Ghana Gavere

Hier kun je een dia montage bekijken van de foto's in Gavere

http://www.flickr.com/gp/14477998@N08/b0G3R1

Reis Kuststreek van Ghana

Via deze link kun je al onze foto's bekijken van onze reis in de kuststreek van Ghana:
http://www.flickr.com/gp/14477998@N08/663Lc5

Eens op die pagina klik je in de rechter bovenhoek op slideshow (dia montage).

Je kan er sneller doorheen als je op de pijlen drukt.

Programma:
Zondag 23/12/2007
HANS COTTAGE BOTEL - CAPE COAST
http://www.hansbotel.com/

Maandag 24/12/2007
Kakum National Park: Canopy walk, gevolgd door tour of the medicinal plants

Dinsdag 25/12/2007
Overnachting: ANOMABU BEACH RESORT
E anomabo@hotmail.com
Inexpensive. Camping, or 11 bungalows, clean and simple with shared shower and toilet facilities, located right on a clean, calm beach. Lovely atmosphere for families with an open-aired restaurant overlooking the ocean.



Woensdag 26/12/2007
Bezoek aan Elmina

Donderdag 27/12/2007
Bezoek aan ANKASA Forest Resource Reserve: bamboo "cathedral"

FRENCHMAN’s FARM (Ankasa Rain forest)

Vrijdag 28/12/2007
BIRIWA BEACH HOTEL

Zaterdag 29/12/2007
Terug naar Accra

Maandag 31/12/2007
Nieuwjaar in Winneba: Spektakel/competitie "Fun dressing"
Overnachting bij
Familie CHARTEY in Winneba

De kruisweg

Niet echt een beeld dat bij Kerstmis past... Ook het bezoek aan dit pelgrimsoord (el grotto: een artificiele grot gewijd aan de maagd Maria) was wat onwerkelijk. Een gigantisch beeld van de maagd Maria (25 meter hoogte) overziet een kruisweg. De plek stond er verlaten bij tijdens onze zondag middag bezoek. Het werd in de jaren vijftig door een nederlanse pater opgetrokken nabij het Ghana meer. Hier met dienstbode Prosper, echtgenote en kleinste dochter.